Porcelanka

Gdzie się przenosisz?

Rok 1914. Rybacka wioska na Wyspie Księcia Edwarda, pół dnia drogi od „prawdziwego” świata. Czerwone klify, atlantyckie sztormy, latarnia, która błyska co cztery sekundy.

Magellanowie wprowadzają się do Sand Castle, jedynego murowanego domu w miasteczku. W środku wisi ponad czterysta obrazów. Na piętrze, przy jednym z pokoi, znajduje się wieża zamknięta od środka. A może zupełnie bez drzwi? Ktoś ponoć je zamurował. A mieszkańcy szeptem opowiadają o mieszkającej tam niegdyś kobiecie, żonie malarza, która nigdy tej wieży nie opuściła.

Dlaczego napisałam tę książkę?

Miałam siedemnaście lat i byłam z rodziną na wakacjach. Siedziałam na tarasie z widokiem na morze i patrzyłam na latarnię, która błyskała co cztery sekundy. Wtedy przyszła do mnie Zoe. Przyszedł Jonathan.

Mam młodszą siostrę. Kiedy była mała, bała się spać sama, więc przychodziła do mojego pokoju z własnym materacem, kładła go na podłodze i mówiła: „opowiedz mi bajkę, bo nie mogę spać”. I opowiadałam. Najpierw o Piotrusiu Panie, potem o dziewczynie z nadmorskiego miasteczka, w którym każdy ma swoją legendę.

„Porcelanka” najpierw była opowiadana. Dopiero potem zaczęłam ją zapisywać, rozdział po rozdziale, i codziennie czytałam siostrze świeży, nieposkładany fragment. To ona chciała wiedzieć, co będzie dalej, i to ona była powodem, żeby tworzyć dalej.

Potem dostałam się do szkoły teatralnej i przestałam pisać. Zupełnie. Na kilka lat. Aż moja siostra, już starsza, zapytała mnie, co się stało z tą historią. Gdy jej odpowiedziałam, stwierdziła, że szkoda, bo była fajna. A ona nigdy nie mówi, że coś jest fajne! Usiadłam i dokończyłam „Porcelankę” w dwa miesiące.

Nie jestem pisarką, jestem aktorką. Piszę tak, jak buduję rolę. Kadrami, scenami, na głos. W mojej głowie cały czas jest widz, który patrzy na film. Może dlatego tę książkę tak łatwo sobie wyobrazić.

Przeczytaj próbny fragment

Pobierz darmowy fragment i zobacz, jak książka wygląda w środku. Dostajesz dwa pierwsze rozdziały, „Zachodni brzeg” i „Sztorm”, strony od 9 do 32.

Weź ją, jeśli:

• potrzebujesz odrobiny magii w swoim życiu
• lubisz, kiedy napięcie narasta stopniowo
• wychowały Cię powieści w klimacie „Ani z Zielonego Wzgórza”
• szukasz książki, w której można zamieszkać i którą możesz podać dalej bliskiej osobie

„Porcelanka” oddaje głos komuś, kogo w 1914 roku nikt nie chciał słuchać. Te trzy książki robią to samo z ludźmi, których mijasz dzisiaj.